Traditionele Westerse Natuurgeneeskunde


Elementen en kwaliteiten

Net als de Traditionele Chinese geneeskunde maakt ook de westerse (Europese) Natuurgeneeskunde gebruik van elementen om de kosmos en de mens als ‘micro-kosmos’ te beschrijven. Het zijn de vier elementen:

→ Vuur
→ Water
→ Aarde
→ Lucht

Ieder van ons verenigt elk van deze vier elementen in ons.
De vier element worden voorafgegaan door de vier natuurkwaliteiten: ‘Warm’, ‘Koud’, ‘Droog’ en ‘Vocht’.

Warm staat voor de naar buiten tredende beweging
Koud staat voor de naar binnen kerende beweging
Droog staat voor structuur, grenzen stellen, de dingen afbakenen
Vocht staat voor vage grenzen, vloeiend zijn, en creativiteit.

Dit model is opnieuw mooi beschreven door Renée Koenders en Esther Tenhagen. De vier natuurkwaliteiten worden hier middels een model weergegeven van twee assen die samen een kruis vormen. Er is altijd een beweging tussen ‘Vocht’ en ‘Droog’ en tussen ‘Warm’ en ‘Koud’ naar gelang de persoon, tijdstip, jaargetijde, voeding, ouder worden en omgevingsfactoren van de betreffende persoon.

Constitutie


Op basis van de uitgangspunten van de vier elementen en kwaliteiten is in de loop der eeuwen in Europa een methodiek ontwikkeld om zieke mensen te diagnosticeren en te behandelen en preventie te bevorderen: de constitutieleer.

De natuurgeneeskunde verstaat onder de constitutie: de aangeboren én verworven geestelijke en lichamelijke eigenschappen van de individuele mens. Ieder mens neigt van nature meer naar een of twee kwaliteiten of elementen. Iedere mens heeft dus ook zijn/haar eigen evenwicht.

Wanneer men te ver verwijderd raakt van zijn eigen ‘kwaliteiten’, te lang niet naar zijn eigen constitutie leeft raakt men uit balans.
Als dit te lang duurt of zelfs chronisch wordt ontstaat er ziekte, dit kan zich zowel mentaal/emotioneel als lichamelijk, of in een combinatie van beiden uiten.

Hippocrates

Hippocrates (460 tot 377 v. Chr.) wordt algemeen gezien als grondlegger van de huidige westerse reguliere en natuurgeneeskunde. Zijn behandelingsmethoden waren erop gericht het evenwicht tussen de verschillende lichaamssappen te herstellen. Reinigen, vasten en ontslakken, juiste voeding, beweging in de buitenlucht, ademtherapie, kruiden, meditatie en bewustwording werden onmisbaar geacht bij de behandeling van zieken.

Alle hierboven genoemde behandelmethoden bewijzen nog steeds hun waarde en het vak is nog steeds in ontwikkeling. Ook wordt in de laatste decennia steeds meer wetenschappelijk onderzoek gedaan naar veel van deze methodes en wordt de waarde van deze methoden gestaafd door onderzoek.